آن کنايه ی مرموز
که در نهضت عشق روان است
دانستنش ضرور
و گفتنش محال
تو ... آنی تو
و گاهی در خواب تو را دیدار میکنم
افسوس در خواب هم نا مهربانی
ولی باز من مست تو میمانم
وتو را فریاد میزنم
نمی دانم صدای من کوتاه است یا تو نمی شنوی
کاش صدای من کوتاه باشد